VIII Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2013)

Termin

Miejsce	Tatry
Organizator	SKFiz UW
Termin	30 czerwca - 7 lipca 2013 roku
Cena	ok. 70 zł na dzień (nocleg, wyżywienie, atrakcje) (kosztorys z zeszłego roku)
Adres	Bukowina Tatrzańska ul. Olczański Wierch 53 ($49^o 20'12.10''$N $20^o 05'20.83''$E $943$m)

Więcej informacji w załączniku.

Zgłoszenia poprzez formularz

Uczestnicy i tematy referatów

+ prof. Stanisław Głazek "Mieszanie fermionów w próżni"

Mieszanie fermionów w próżni
Po wyjaśnieniu jak opisuje się mieszanie fermionów za pośrednictwem członów typu masowego w hamiltonianach kwantowej teorii pola i pokazaniu na prostym przykładzie na czym polega problem kreacji par fermion-antyfermion z próżni (prędkość kreacji jest nieskończenie wielka we wszystkich fizycznie interesujących teoriach lokalnych), przedstawiłem sposób rozwiązania tego problemu przez zmianę formy dynamiki ze standardowej na frontową i następnie rozwiązanie w teorii równań grupy renormalizacji dla cząstek efektywnych. Szczegółowe wyjaśnienie o co chodzi przeprowadziłem w kontekście bardzo prostej teorii mieszania tylko dwóch pól fermionowych, bez potrzeby skorzystania z rachunku zaburzeń. Rozwiązanie sprowadza się do nieliniowego równania różniczkowego na macierz 2x2. To równanie różniczkowe diagonalizuje macierze. Wyliczyłem jawnie ewolucje macierzy 2x2 w funkcji parametru grupy renormalizacji. Parametr ten ma interpretacje rozmiaru cząstek efektywnych. Pokazałem, ze w granicy, gdy rozmiar cząstek efektywnych rośnie do nieskończoności, otrzymuje się rozwiązanie na macierz mas fermionów bez elementów poza diagonalą, czyli już bez mieszania fermionów w próżni. W ten sposób otrzymuje się rozwiązanie na widmo tej prostej teorii. Widmo ma postać dowolnie licznych stanów swobodnych fermionów i antyfermionów o dwóch wartościach masy, równych wartościom własnym macierzy mas w wyjściowej teorii. Ta sama metoda znajduje zastosowanie w sformułowaniu ważnych fizycznie kwantowych teorii pola z uwzględnieniem problemu próżni, więc zaprosiłem uczestników do zapoznania się z nią bliżej, poznania za jej pomocą trudności piętrzących się przed teoretykiem, który chce obliczać masy i inne własności hadronów z dużą precyzją, zastosowania jej do rozwiązywania QCD i porównywania rozwiązań z danymi doświadczalnymi.

S. D. Głazek Phys.Rev. D87, 125032 (2013), arXiv:1305.3702 [hep-th]

+ Arkadiusz Trawiński "Funkcja kształtu protonu"

Funkcja kształtu protonu
W pierwszych minutach referatu przypomniałem uczestnikom obozu wzór na różniczkowy przekrój czynny w rozpraszaniu Rutherforda [1], który pozwolił na początku dwudziestego wieku badać wewnętrzną strukturę atomu. Dalej wyjaśniłem, że podobne metody doświadczalne stosowane są dzisiaj w celu określenia wewnętrznej struktury protonu. Przyjmując założenie sferycznego rozkładu ładunku elektrycznego wewnątrz protonu bada się kształtu protonu poprzez obserwacje elastycznie rozproszonych elektronów (lub innych leptonów) na protonach. Takie rozpraszanie opisywane jest przez relatywistyczny wzór Motta [2,3], który uwzględnia spin rozproszonych elastycznie cząstek.
Doświadczalna obserwacja różniczkowego przekroju czynnego odbiega jednak od teoretycznie wyznaczonego rozpraszania Motta i tłumaczona jest wewnętrzną strukturą protonu. Mierzalne odstępstwo jest funkcją kwadratu zmiany pędu rozproszonego elektronu i nazywane jest funkcją kształtu protonu. Dokładne określenie funkcji kształtu pozwala wyznaczyć między innymi elektromagnetyczny promień protonu.
W trakcie dyskusji wspólnie przeanalizowaliśmy najnowsze dane doświadczalne ilustrujące całkowity, elastyczny przekrój czynny w zderzeniach proton-proton i proton-antyproton [4].
Referat oparty był na pierwszy rozdziałach pracy Hofstadtera [5].

[1] E. Rutherford, Phil.Mag. 21 (1911) 669-688
[2] N. F. Mott, Proc.R.Soc.Lond. A124 425-442 (1929)
[3] N. F. Mott, Proc.R.Soc.Lond. A135 429-458 (1932)
[4] J. Beringer, et al. (Particle Data Group), Phys.Rev. D86, 010001 (2012)
[5] R. Hofstadter, Rev.Mod.Phys. 28 214-254 (1956)

+ Krzysztof Wójcik "Efekt Kondo"

Efekt Kondo
W swoim referacie przedstawiłem oparty na modelu Andersona opis układu składającego się z dwóch elektrod i umieszczonej między nimi kropki kwantowej. Przedstawiłem podany przez Wilsona algorytm [1,2] znajdowania widma hamiltonianu opisującego układ, nazywany procedurą numerycznej grupy renormalizacji. Pokazałem również wyniki własnych obliczeń otrzymanych tą metodą, na ich przykładzie wyjaśniając na czym polega efekt Kondo w układach z kropkami kwantowymi: na wzroście przewodnictwa w niskich temperaturach.

[1] K. G. Wilson, Rev.Mod.Phys. 47, 773-840 (1975).
[2] H. R. Krishna-Murphy, J. W. Wilkins, K. G. Wilson, Phys.Rev. B21, 1003 (1980).

• Grzegorz Gil lp.ude.wuf|liG.zrogezrG#liam-e — Funkcjonalna grupa renormalizacji
• Patryk Kubiczek moc.liamg|kezcibuk.kyrtap#liam-e — Zasada holograficzna
• Kamil Serafin lp.ude.wuf|nifares.limak#liam-e — Zasada wariacyjna Schwingera
• Albert Wienczek moc.liamg|kezcneiw.trebla#liam-e
• Filip Zarzyński moc.liamg|iksnyzrazpilif#liam-e

Obozy SKFiz w archiwum:

Obozy SKFiz

• X Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2015)
• IX Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2014)
• VIII Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2013)
• VII Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2012)
• VI Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2011)
• V Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2010)
• IV Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2009)
• III Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2008)
• II Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2007)
• I Obóz Naukowy SKFiz w Tatrach (2006)